Ik ben dol op mijn werk. Het liefst fotografeer ik baby’s, kinderen, omdat deze mensjes zo heerlijk ongedwongen zijn.

Meestal is zo’n shoot gewoon ‘voor de leuk’. Omdat pappa’s en mamma’s en opa’s en oma’s graag mooie foto’s willen hebben. Op canvas of in plakboeken, alles kan.. Zo’n shoot is luchtig, plezierig.

Soms komt er echter iets voorbij dat wel degelijk plezierig is, maar waar een schrijnend randje omheen zit. Een tijd terug heb ik een meisje gefotografeerd, samen met ál haar vriendinnetjes. Hartstikke leuk; roze glitters, de geur van kinderchampagne en er renden allemaal jongedames in prinsessenjurkjes rond. Een bijzonder feestje voor een klein meisje dat dood zou gaan.

Dat kleine meisje is vannacht haar grootste reis gaan maken en ondanks dat ik haar maar een paar keer in mijn leven gezien heb en ik verder weinig met de situatie van doen heb, raakt het me. Het zo ook wel onmenselijk zijn denk ik, als het me niet zou raken.

Ik ben blij dat ik mooie foto’s van het meisje heb kunnen maken, dat ze die foto’s zelf nog gezien heeft en ik hoop oprecht dat ze haar moeder en broertje tot steun kunnen zijn in deze moeilijke tijd.